Sprzężenie zwrotne we wzmacniaczu występuje wtedy, gdy część sygnału z wyjścia jest doprowadzana z powrotem na wejście. W praktycznych układach (np. ze wzmacniaczem operacyjnym) realizuje się to najczęściej przez rezystor (lub dzielnik rezystorowy) połączony między wyjściem a odpowiednim węzłem wejściowym. Taki element tworzy pętlę sprzężenia i w typowych konfiguracjach determinuje wzmocnienie oraz stabilizuje pracę układu.
W przedstawionym schemacie rezystorem realizującym sprzężenie zwrotne jest R2, ponieważ to on stanowi połączenie w gałęzi powrotnej: prowadzi sygnał od strony wyjścia wzmacniacza do węzła wejściowego, zamykając pętlę sprzężenia. To właśnie ta cecha (połączenie wyjście → wejście) jest kryterium rozpoznania rezystora sprzężenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- R1 – zwykle pełni rolę rezystora wejściowego, polaryzacji lub elementu w torze sygnału wejściowego; jeśli nie łączy wyjścia z wejściem, nie tworzy sprzężenia.
- R3 – może być częścią obciążenia, dzielnika lub elementem pomocniczym; bez połączenia od wyjścia do wejścia nie realizuje pętli sprzężenia.
- R4 – analogicznie, jeśli znajduje się w innej gałęzi (np. do masy/zasilania lub jako obciążenie), nie spełnia definicji rezystora sprzężenia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odszukaj na rysunku węzeł wyjścia wzmacniacza, a potem prześledź, czy któryś z rezystorów prowadzi z tego węzła do węzła wejścia. Element domykający tę ścieżkę to sprzężenie zwrotne.
