Na strugarce podstawą rozpoznania operacji jest kinematyka (kto wykonuje ruch główny i w jakim kierunku) oraz rola narzędzia (kształt i sposób pracy ostrza). W operacji przecinania (odcinania) narzędzie pracuje wąskim ostrzem, a celem nie jest wytworzenie dużej płaskiej powierzchni, tylko wykonanie cięcia, które prowadzi do rozdzielenia materiału albo odcięcia fragmentu detalu.
Dla strugarki typowe jest, że ruch główny ma charakter ruchu posuwisto-zwrotnego elementu roboczego (najczęściej stołu z zamocowanym przedmiotem), a narzędzie w trakcie skrawania jest ustawione tak, by w jednym z kierunków ruchu realizować skrawanie. W przecinaniu istotne są: wąskie ostrze, prowadzenie narzędzia w głąb materiału oraz geometria wskazująca na "nacięcie"/"przecięcie", a nie planowanie czy rowkowanie szerokim narzędziem.
- Odpowiedź poprawna jest tą, która przedstawia nóż do przecinania oraz cięcie rozdzielające wykonywane ruchem charakterystycznym dla strugarki.
- Odpowiedzi błędne zwykle przedstawiają inne operacje strugarskie (np. planowanie powierzchni, rowkowanie, fazowanie) albo układ typowy dla innej obrabiarki, gdzie ruch główny realizuje narzędzie (np. frezarka) lub gdzie dominuje ruch obrotowy (np. tokarka).
W praktyce egzaminacyjnej warto stosować prostą check-listę: (1) sprawdź, kto wykonuje ruch główny, (2) ustal, czy narzędzie jest wąskim przecinakiem, (3) oceń cel operacji: rozdzielenie detalu czy tylko obróbka powierzchni. Dopiero suma tych cech pozwala pewnie wskazać rysunek przedstawiający przecinanie na strugarce.
