Obowiązek opróżnienia lokalu jest obowiązkiem niepieniężnym – jego wykonanie polega na doprowadzeniu do określonego stanu faktycznego (opuszczenia lokalu), a nie na zapłacie kwoty. W pytaniu kluczowa jest informacja, że osoba przebywająca w lokalu stawia opór mimo wezwania do opuszczenia. Oznacza to sytuację dynamiczną, w której samo "zachęcanie" do wykonania obowiązku może być nieskuteczne.
Odpowiedź "Przymus bezpośredni." jest właściwa, ponieważ jest to środek, który pozwala na natychmiastowe podjęcie działań zmierzających do wykonania obowiązku w warunkach czynnego sprzeciwu (np. fizycznego uniemożliwiania czynności). W praktyce wybór tego środka uzasadnia element oporu – bez niego często wystarczyłyby środki pośrednie.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do tej sytuacji?
- "Wykonanie zastępcze." co do zasady dotyczy obowiązków, które mogą zostać wykonane przez inną osobę/podmiot "za zobowiązanego" (zwykle czynności techniczne), a następnie rozliczone kosztowo. Samo "opróżnienie lokalu" przy czynnym oporze nie sprowadza się do prostej czynności, którą da się bezkonfliktowo zlecić wykonawcy.
- "Egzekucję z nieruchomości." kojarzy się z egzekucją należności pieniężnych poprzez zaspokojenie z majątku. Nie jest to adekwatne narzędzie do wymuszenia zachowania polegającego na opuszczeniu lokalu.
- "Grzywnę w celu przymuszenia." można postrzegać jako środek nacisku o charakterze pośrednim: ma skłonić do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość finansową. Przy czynnym oporze w trakcie czynności opróżnienia lokalu grzywna nie rozwiązuje problemu "tu i teraz", bo nie przełamuje fizycznej przeszkody.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach sytuacyjnych zawsze podkreśl w treści słowa typu "stawia opór", "uniemożliwia", "odmawia". To one determinują, czy potrzebny jest środek natychmiastowy (przymus), czy pośredni (np. finansowy) albo właściwy dla innego rodzaju egzekucji.
