Italika (często nazywana też kursywą) to odmiana kroju pisma używana do wyróżniania fragmentów tekstu, np. tytułów, nazw obcych, cytatów lub pojęć wymagających podkreślenia. Najbardziej typową cechą italiki jest pochylenie znaków (zwykle w prawo) oraz to, że w wielu rodzinach fontów italika ma też zmienione kształty niektórych liter w porównaniu z pismem prostym (roman).
W tego typu zadaniu nie chodzi o treść wyrazów, tylko o formę zapisu. Poprawna odpowiedź to ta próbka, w której litery są wyraźnie pochylone i wyglądają jak odmiana "italic", a pozostałe próbki są zapisane pismem prostym lub inną odmianą (np. pogrubieniem).
Dlaczego pozostałe propozycje mogą być mylące?
- Tekst prosty (roman) może wyglądać podobnie do italiki przy małym stopniu pisma lub słabym kontraście — dlatego trzeba porównywać nachylenie liter w kilku miejscach (np. w literach "n", "o", "p").
- Pogrubienie nie jest italiką: zwiększa grubość kreski, ale nie musi zmieniać nachylenia.
- Podkreślenie, wersaliki czy kapitaliki także nie oznaczają italiki — to inne sposoby wyróżniania.
W praktyce przygotowania do druku (również offsetowego) rozpoznawanie italiki jest ważne przy kontroli plików po eksporcie do PDF oraz przy sprawdzaniu, czy style tekstu nie "zgubiły się" podczas zamiany fontów, osadzania czcionek lub ripowania.
