W konfiguracjach wzmacniaczy z tranzystorem bipolarnym (BJT) kluczowe jest, która elektroda jest "wspólna" (połączona z punktem odniesienia dla sygnału zmiennego). Od tego zależą typowe wartości wzmocnienia napięciowego, prądowego, a także impedancje wejścia i wyjścia.
Odpowiedź "OE" (wspólny emiter) jest poprawna, ponieważ układ ze wspólnym emiterem jest klasycznym stopniem wzmacniającym, który w praktyce zapewnia znaczne wzmocnienie napięciowe (zmiana prądu kolektora wywołuje dużą zmianę napięcia na obciążeniu w kolektorze) oraz duże wzmocnienie prądowe (zależne m.in. od wzmocnienia prądowego tranzystora). To właśnie dlatego OE jest najczęściej kojarzony z "prawdziwym" wzmacnianiem sygnału.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do warunku z treści?
- "OC" (wspólny kolektor) to tzw. wtórnik emiterowy. Jego typową cechą jest wzmocnienie napięciowe bliskie jedności (nie daje dużego wzmocnienia napięciowego), za to potrafi zapewnić korzystne dopasowanie impedancji i "wzmocnienie" prądowe w sensie zdolności obciążania następnego stopnia.
- "OB" (wspólna baza) ma zwykle dobre właściwości dla wysokich częstotliwości i może dawać wzmocnienie napięciowe, ale jego wzmocnienie prądowe (w typowym ujęciu) jest mniejsze od 1, więc nie spełnia warunku "dużego wzmocnienia prądowego".
- "OG" jest skrótem spotykanym w odniesieniu do konfiguracji z innym typem tranzystora (np. polowego), więc nie jest właściwą odpowiedzią dla klasycznych konfiguracji BJT opisanych jako OE/OB/OC.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu jednocześnie wymagane jest duże wzmocnienie napięciowe i prądowe, najczęściej chodzi o stopień OE. Gdy pojawia się "bufor" lub dopasowanie impedancji (bez dużego wzmocnienia napięciowego) – typowo OC. Gdy mowa o pracy na wysokich częstotliwościach i małej impedancji wejściowej – często OB.
