W sieciach dostępowych opartych o pasywną sieć optyczną ocena "spełnia/nie spełnia" wynika z porównania wyników pomiarów (np. mocy optycznej na końcówce abonenckiej lub całkowitej tłumienności toru) z wartościami granicznymi przyjętymi w danym standardzie/założeniach projektu.
Poprawny wniosek: "Instalacja u abonenta 1 nie spełnia wymagań, a u abonenta 2 spełnia wymagania standardu." Oznacza to, że dla pierwszego toru co najmniej jeden z parametrów jest poza dopuszczalnym zakresem (typowo: za duże straty na złączach/spawach, zbyt duże tłumienie odcinka, nieprawidłowa moc w punkcie odbioru), a dla drugiego toru wyniki mieszczą się w dopuszczalnych limitach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w tym układzie danych:
- "Instalacja u abonenta 1 i 2 nie spełnia wymagań standardu." – wymagałoby, aby oba zestawy wyników przekraczały progi (np. oba miały zbyt duże straty lub nieprawidłową moc). Skoro jeden abonent spełnia wymagania, ten wariant odpada.
- "Instalacja u abonenta 1 spełnia wymagania, a u abonenta 2 nie spełnia…" – to odwrócenie wniosku. Taki błąd często wynika z pomylenia znaczenia wartości (np. uznania, że "większa liczba" zawsze jest lepsza, choć przy tłumieniu jest odwrotnie).
- "Instalacja u abonenta 1 i 2 spełnia wymagania standardu." – byłoby prawdziwe tylko wtedy, gdy oba komplety wyników mieściłyby się w zakresie dopuszczalnym. W sytuacji, gdy u jednego abonenta występuje przekroczenie, nie można tego zaznaczyć.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze analizuj oba tory niezależnie. Najpierw sprawdź zgodność z progiem dla abonenta 1, potem dla abonenta 2. Dopiero na końcu wybierz odpowiedź, która opisuje układ: (spełnia/nie spełnia) dla każdego abonenta.
