Ocena, czy woda mogła mieć kontakt z fekaliami, opiera się przede wszystkim na wskaźnikach mikrobiologicznych, a nie na parametrach chemicznych. Kluczowe są organizmy (lub ich grupy) charakterystyczne dla przewodu pokarmowego ludzi i zwierząt, które mogą przedostawać się do środowiska wraz ze ściekami.
Odpowiedź "Miano coli." jest poprawna, ponieważ "miano coli" odnosi się do oznaczeń związanych z bakteriami z grupy coli, wykorzystywanymi jako wskaźniki zanieczyszczenia fekalnego. W praktyce laboratoryjnej szczególne znaczenie ma Escherichia coli, traktowana jako bardzo silny sygnał świeżego skażenia pochodzenia kałowego. Taki wskaźnik pozwala ocenić ryzyko obecności drobnoustrojów chorobotwórczych związanych z fekaliami.
Pozostałe propozycje nie są właściwe, bo opisują inne aspekty jakości wody:
- "Twardość ogólna." informuje o zawartości jonów (głównie wapnia i magnezu) i wpływa np. na osadzanie kamienia, ale nie wskazuje na skażenie kałowe.
- "Sucha pozostałość." opisuje ilość rozpuszczonych i zawieszonych substancji pozostających po odparowaniu próbki; to parametr mineralizacji/ogólnej zawartości substancji, a nie dowód kontaktu z fekaliami.
- "Zasadowość mineralna." dotyczy zdolności buforowej wody i obecności składników alkalicznych; może wynikać z geochemii podłoża, a nie z dopływu ścieków.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "fekalia", "ścieki", "skażenie sanitarne", szukaj odpowiedzi z obszaru mikrobiologii (koliformy/E. coli), a nie klasycznych parametrów fizykochemicznych.
