W badaniach mikrobiologicznych wody przeznaczonej do spożycia obecność bakterii z grupy coli (często rozpatrywanych jako wskaźniki zanieczyszczenia, a w szczególności E. coli jako wskaźnik skażenia fekalnego) jest sygnałem, że woda może zawierać drobnoustroje chorobotwórcze lub że doszło do dostania się zanieczyszczeń do ujęcia.
Wynik 200 bakterii/100 ml oznacza istotne skażenie mikrobiologiczne próbki. W praktyce oceny wody do picia przyjmuje się podejście, że wskaźniki takie jak E. coli w wodzie pitnej powinny być nieobecne w badanej objętości próbki, ponieważ nawet pojedyncze wykrycie świadczy o ryzyku zdrowotnym. Dlatego prawidłowy wniosek brzmi: "nie nadaje się do picia".
Odpowiedź "jest zdatna bezpośrednio do picia" jest błędna, bo ignoruje znaczenie wskaźników mikrobiologicznych: obecność grupy coli wskazuje na brak bezpieczeństwa mikrobiologicznego. Odpowiedź "jest zdatna do spożycia po przegotowaniu" jest zwodnicza egzaminacyjnie: gotowanie może doraźnie zmniejszyć ryzyko, ale nie czyni wody automatycznie wodą spełniającą wymagania jakościowe, a dodatkowo nie rozwiązuje przyczyny skażenia (trzeba zidentyfikować źródło, zdezynfekować ujęcie i wykonać badanie kontrolne). Odpowiedź "nadaje się do picia tylko dla zwierząt hodowlanych" również jest błędna: badanie dotyczy oceny jakości wody w kontekście spożycia, a skażenie fekalne może być groźne także dla zwierząt; ponadto taka klasyfikacja nie wynika bezpośrednio z wyniku.
Wskazówka do nauki: w zadaniach egzaminacyjnych wykrycie bakterii z grupy coli/E. coli w próbce wody pitnej traktuj jako sygnał dyskwalifikujący wodę do bezpośredniego spożycia oraz jako przesłankę do działań naprawczych i ponownych badań.
