Przewód koncentryczny ma charakterystyczną budowę: żyłę środkową, warstwę izolacji (dielektryk) oraz ekran (oplot/folia) połączony z masą. Dlatego złącze przeznaczone do takiego przewodu musi umożliwiać jednocześnie:
- pewne połączenie żyły środkowej (styk "hot"),
- pewne połączenie ekranu (masa),
- zachowanie konstrukcji koncentrycznej i stabilności mechanicznej.
Odpowiedź "Wtyk bananowy" pasuje do sytuacji, gdy mamy do czynienia z pojedynczym przewodem lub przewodem dwużyłowym (dwa niezależne wtyki), najczęściej w torach pomiarowych i laboratoryjnych. Taki wtyk nie jest z natury złączem koncentrycznym: nie zapewnia typowego, współosiowego styku dla ekranu otaczającego żyłę, a więc nie jest dedykowany do kabla koncentrycznego.
Pozostałe typowe złącza kojarzone z kablami koncentrycznymi (np. spotykane w technice antenowej, radiowej lub w aparaturze) mają konstrukcję przewidzianą do dwóch współosiowych przewodników: środkowego i zewnętrznego (ekranu). To właśnie ta cecha odróżnia je od wtyków przeznaczonych do przewodów "zwykłych".
Dlaczego błędne odpowiedzi bywają wybierane? Często dlatego, że uczący się rozpoznaje wtyk "z doświadczenia", ale nie analizuje wymagań kabla koncentrycznego (ekranowanie i geometria). Na egzaminie warto więc zawsze zadać sobie pytanie: czy złącze ma osobny styk dla żyły i osobny dla ekranu? Jeśli nie, to z dużym prawdopodobieństwem nie jest to wtyk dedykowany do przewodu koncentrycznego.
