Test TNO służy do oceny widzenia przestrzennego (stereopsji), czyli zdolności do postrzegania głębi na podstawie różnic w obrazach docierających do obu oczu. Wynik testu bywa opisywany jako próg stereopsji wyrażony w sekundach kątowych (″), co odpowiada wielkości dysparacji, którą pacjent potrafi jeszcze prawidłowo rozróżnić.
Kluczowa zasada interpretacji jest następująca: mniejsze wartości w sekundach kątowych oznaczają lepszą stereopsję (pacjent wykrywa subtelniejsze różnice głębi). Dlatego w kontroli po ćwiczeniach ortoptycznych poprawą jest uzyskanie dodatniego wyniku przy niższym progu niż wcześniej.
W podanych odpowiedziach wszystkie wartości są zapisane w tej samej konwencji "TNO (+) …″", czyli dodatni wynik osiągnięty na określonym poziomie trudności. Aby wskazać poprawę, należy wybrać najmniejszą wartość, ponieważ oznacza ona najlepszą ostrość głębi. Z tego powodu poprawny jest wynik "TNO (+) 120″".
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ odpowiadają wyższym progom (słabszej stereopsji):
- "TNO (+) 240″" – gorszy próg niż 120″, wskazuje słabsze widzenie przestrzenne.
- "TNO (+) 480″" – jeszcze wyższa wartość, typowa dla słabszej stereopsji.
- "TNO (+) 800″" – bardzo wysoki próg, sugerujący istotnie ograniczoną zdolność percepcji głębi.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o stereopsję w jednostkach kątowych warto zapamiętać, że jest to skala odwrotna do intuicyjnego "więcej = lepiej" – tutaj mniej = lepiej.
