W przypadku osoby dorosłej (tu: 68-letniej podopiecznej) kluczowym dokumentem potwierdzającym status i zakres ograniczeń funkcjonalnych jest orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. To ono stanowi najczęściej podstawę do wykazania uprawnienia do ubiegania się o różne formy wsparcia, w tym dofinansowania do sprzętu pomocniczego (np. wózka inwalidzkiego ręcznego), ponieważ formalnie potwierdza stopień niepełnosprawności oraz związane z nim potrzeby.
Odpowiedź "Orzeczenie o niepełnosprawności." bywa myląca, bo nazwa jest bardzo podobna. W praktyce ten dokument jest kojarzony przede wszystkim z orzekaniem dotyczącym dzieci. Dlatego dla osoby dorosłej właściwym dokumentem jest orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Odpowiedzi "Zaświadczenie lekarza rehabilitacji." oraz "Zaświadczenie lekarza ortopedy." są niepoprawne jako jedyne "dokumenty uprawniające", ponieważ zaświadczenie medyczne opisuje stan zdrowia i może być wymaganym załącznikiem w procedurze, ale z reguły nie zastępuje dokumentu orzeczniczego. Innymi słowy: lekarz może uzasadnić potrzebę wózka, jednak uprawnienie do ubiegania się o dofinansowanie wynika z orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność w odpowiednim trybie.
Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością praktyczna wskazówka egzaminacyjna jest taka: gdy w pytaniu pojawia się osoba dorosła, a mowa o uprawnieniach do świadczeń lub dofinansowań, w pierwszej kolejności sprawdza się, czy ma orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, a dopiero potem kompletuje się dokumentację medyczną jako uzupełniającą.
