"Najwyższa jakość" w kontekście formatów audio najczęściej oznacza brak utraty informacji zapisanej w materiale źródłowym. W takiej klasyfikacji kluczowe jest rozróżnienie na formaty bezstratne i stratne.
Odpowiedź ".flac" jest poprawna, ponieważ FLAC (Free Lossless Audio Codec) stosuje kompresję bezstratną. Oznacza to, że po rozpakowaniu pliku można odzyskać dokładnie te same próbki PCM, które były przed kompresją. Z punktu widzenia montażu dźwięku i archiwizacji materiałów jest to istotne, bo wielokrotne zapisy/eksporty nie wprowadzają dodatkowej degradacji wynikającej z kodowania stratnego.
- ".mp3" jest formatem stratnym – usuwa część informacji zgodnie z modelem psychoakustycznym. Wyższy bitrate zwykle poprawia brzmienie, ale nadal nie jest to zapis bezstratny.
- ".ogg" (najczęściej Vorbis w kontenerze Ogg) także jest stratny. Może brzmieć bardzo dobrze przy odpowiednich ustawieniach, ale nie gwarantuje zachowania pełnej informacji sygnału.
- ".mpc" (Musepack) to również kodek stratny, projektowany pod kątem wysokiej jakości przy typowych bitrate, jednak nadal dokonuje redukcji danych.
W praktyce realizatora dźwięku warto pamiętać, że sama "jakość" zależy też od parametrów (np. częstotliwości próbkowania, głębi bitowej, bitrate w formatach stratnych) oraz od jakości nagrania źródłowego. Jednak przy porównaniu samych klas formatów, bezstratny FLAC będzie właściwym wyborem, gdy celem jest maksymalna wierność zapisu.
