Aby nagranie "oddało w największym stopniu właściwości akustyki pomieszczenia", trzeba zarejestrować nie tylko dźwięk bezpośredni ze źródła, ale również odbicia od ścian, sufitu i podłogi oraz pogłos (czyli udział pola rozproszonego). Na to, ile dźwięku odbitego trafi do nagrania, silnie wpływa charakterystyka kierunkowa mikrofonu.
Odpowiedź "O charakterystyce kierunkowości dookólnej." jest poprawna, ponieważ mikrofon dookólny ma najmniejszą selektywność kierunkową: zbiera energię akustyczną z całego otoczenia. W praktyce oznacza to większy udział informacji przestrzennej (ambiencji) i pogłosu w sygnale, co pomaga oddać charakter pomieszczenia.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo są bardziej kierunkowe i częściej stosuje się je do izolowania źródła lub ograniczania wpływu pomieszczenia:
- "O charakterystyce kierunkowości kardioidalnej." – kardioida tłumi dźwięki z tyłu, więc zwykle zwiększa stosunek dźwięku bezpośredniego do odbić. To korzystne, gdy pomieszczenie brzmi niepożądanie, ale nie wtedy, gdy chcemy je uwydatnić.
- "O charakterystyce kierunkowości superkardioidalnej." – superkardioida jest jeszcze bardziej selektywna z przodu (z pewnym "listkiem" z tyłu). Często wybiera się ją do redukcji "roomu" i hałasu z boków, więc z definicji mniej sprzyja wiernej rejestracji pełnego pola akustycznego pomieszczenia.
- "O charakterystyce kierunkowości ósemkowej." – ósemka zbiera z przodu i z tyłu, a tłumi z boków. Może rejestrować sporo pomieszczenia, ale robi to dwukierunkowo, silnie zależnie od ustawienia i z innym balansem odbić niż dookólna; nie jest to najbardziej "równomierny" wybór do uchwycenia ogólnej akustyki pokoju.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa "akustyka pomieszczenia", "ambiencja", "pogłos", to zwykle szukasz rozwiązania o mniejszej kierunkowości. Jeśli pojawia się "separacja", "tłumienie tła", "sprzężenia", wtedy częściej wygrywają kardioidy i ich odmiany.
