Wypełniacz mineralny (filler) jest bardzo drobnym składnikiem mieszanek mineralno-asfaltowych. Z punktu widzenia transportu kluczowe są jego cechy: duża miałkość, podatność na zapylenie i możliwość zawilgocenia. To powoduje, że w praktyce nie przewozi się go "jak zwykłego kruszywa" w otwartych skrzyniach ładunkowych, tylko w środkach transportu zapewniających szczelność oraz kontrolowany rozładunek.
Poprawny wybór rysunku powinien przedstawiać pojazd lub urządzenie przeznaczone do materiałów pylastych, typowo w formie zabudowy silosowej (zbiornik) z elementami umożliwiającymi przesyp/rozładunek do instalacji magazynującej (np. do silosu). Takie rozwiązanie ogranicza straty materiału, zapylenie otoczenia i ryzyko zawilgocenia, a także ułatwia dozowanie w procesie produkcji.
Dlaczego pozostałe typowe środki transportu bywają błędnie wybierane?
- Pojazdy wywrotne (samowyładowcze) są kojarzone z "materiałami sypkimi", ale służą głównie do kruszyw o większym uziarnieniu, ziemi lub mieszanek, gdzie szczelność i pylenie nie są tak krytyczne. Przy pyle łatwo o rozsyp i emisję pyłu.
- Naczepy do kruszyw mogą być odpowiednie dla frakcji grubych, ale dla wypełniacza mineralnego często nie zapewniają wymaganej szczelności i właściwego sposobu rozładunku do silosu.
- Inne środki transportu ogólnego przeznaczenia nie gwarantują warunków technologicznych (ochrona przed wodą, pyłem i kontrolowanym podaniem materiału).
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku cech "transportu proszków" (zbiornik/silos, szczelna zabudowa, rozwiązania do tłoczenia/rozładunku), a nie tylko ogólnej informacji, że coś jest "sypkie".
