W belce jednowspornikowej (utwierdzonej z jednej strony i swobodnej z drugiej) obciążenie równomiernie rozłożone oznacza, że na każdy odcinek długości działa taka sama intensywność obciążenia. Dla takiego przypadku charakterystyczne jest to, że siła tnąca nie jest stała, tylko zmienia się liniowo wzdłuż długości belki.
Intuicyjnie: im bliżej utwierdzenia, tym większa część obciążenia "zbiera się" do przeniesienia przez przekrój, więc wartość siły tnącej rośnie (co do wartości bezwzględnej) w kierunku utwierdzenia. Natomiast przy końcu swobodnym, jeśli nie ma tam dodatkowej siły skupionej, warunek brzegowy prowadzi do tego, że siła tnąca w tym miejscu jest równa zero.
Dlatego poprawny wykres sił tnących dla wspornika z obciążeniem równomiernym to wykres:
- o przebiegu liniowym (prosta),
- z wartością skrajną przy utwierdzeniu,
- oraz z wartością 0 na końcu swobodnym.
Pozostałe wykresy są typowo błędne, jeśli przedstawiają np. przebieg stały (co pasuje raczej do odcinka bez obciążenia rozłożonego lub przy innych schematach), przebieg "skokowy" bez przyczyny (skoki wynikają zwykle z sił skupionych), albo przebieg krzywoliniowy, który bywa mylony z wykresem momentu zginającego (dla obciążenia równomiernego moment ma przebieg paraboliczny, ale to inna wielkość niż siła tnąca).
Na egzaminie warto zapamiętać regułę kontrolną: obciążenie równomierne daje liniowy wykres siły tnącej i paraboliczny wykres momentu, przy czym maksimum (co do wartości bezwzględnej) dla wspornika wypada przy utwierdzeniu.
