KWALIFIKACJA AUD8 + AUD9 - CZERWIEC 2019 (test 2)

W kompresji audio kluczowe jest rozróżnienie dwóch podejść: bezstratnego i stratnego. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku tak, aby po rozpakowaniu odzyskać dokładnie te same próbki (bit w bit). Kompresja stratna usuwa część informacji uznanych za mniej słyszalne, co zmniejsza rozmiar kosztem potencjalnych artefaktów.

FLAC (Free Lossless Audio Codec) jest klasycznym przykładem kompresji bezstratnej. Dlatego jako jedyny z podanych formatów spełnia warunek pytania: "wykorzystuje bezstratną kompresję danych".

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

• MP3 – jest formatem/kodekiem stratnym. Stosuje modele psychoakustyczne i redukuje dane, więc po dekodowaniu nie otrzymasz identycznego sygnału jak przed kodowaniem.
• AAC – również jest formatem/kodekiem stratnym, często używanym m.in. w streamingu i urządzeniach mobilnych. Tak jak MP3 nie zachowuje wszystkich danych oryginału.
• WAV – to przede wszystkim kontener/format pliku dla audio, najczęściej przechowujący PCM bez kompresji. Brak kompresji nie jest tym samym co kompresja bezstratna: plik może mieć pełną jakość, ale nie "wykorzystuje kompresji danych".

W praktyce montażu dźwięku: do pracy i archiwizacji zwykle wybiera się WAV/AIFF (nieskompresowane) lub FLAC (bezstratne). Formaty stratne (MP3/AAC) nadają się raczej do dystrybucji i odsłuchu, a nie do wielokrotnych etapów edycji.