Dopuszczalna obciążalność długotrwała przewodu (często rozumiana jako prąd długotrwały) jest ograniczona nagrzewaniem żył i izolacji. W praktyce chodzi o to, aby w ustalonych warunkach pracy temperatura przewodu nie przekroczyła wartości dopuszczalnej dla zastosowanej izolacji i sposobu instalacji.
Dlaczego poprawna jest "długość ułożonych przewodów"?
Przy stałym przekroju, materiale, sposobie ułożenia i temperaturze otoczenia, wydzielanie ciepła i oddawanie ciepła rozpatruje się w przeliczeniu na jednostkę długości. Z tego powodu sama długość trasy (np. 10 m vs 30 m) nie jest czynnikiem, od którego bezpośrednio zależy tablicowa obciążalność długotrwała. Długość ma za to kluczowe znaczenie przy sprawdzaniu spadku napięcia oraz pętli zwarcia, czyli w innych etapach doboru przewodu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Rodzaj materiału izolacji – różne izolacje mają różne dopuszczalne temperatury pracy, co wpływa na dopuszczalny prąd długotrwały.
- Sposób ułożenia przewodów – ułożenie w powietrzu, w rurze, w ścianie, w ziemi czy w wiązce zmienia warunki chłodzenia oraz wymaga stosowania współczynników korekcyjnych.
- Przekrój poprzeczny żył – większy przekrój zwykle oznacza mniejsze straty i możliwość przenoszenia większego prądu bez przekroczenia temperatury dopuszczalnej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "obciążalność długotrwała", myśl "temperatura i chłodzenie". Gdy pojawia się "długość", najczęściej chodzi o "spadek napięcia" lub warunki zwarciowe, a nie o obciążalność tablicową.
