W zadaniu chodzi o wybór techniki pomiarów satelitarnych do wyznaczenia położenia punktów osnowy poziomej podstawowej. Tego typu osnowa jest elementem odniesienia dla wielu prac geodezyjnych, dlatego zwykle oczekuje się wysokiej dokładności oraz możliwości udokumentowania i skontrolowania jakości wyniku.
Pomiar statyczny GPS (w praktyce: statyczny pomiar GNSS) polega na stabilnym ustawieniu anteny/odbiornika na punkcie i prowadzeniu obserwacji przez odpowiednio długi czas. Następnie dane są opracowywane (np. wyznacza się wektory i wykonuje kontrolę jakości). Ten tryb sprzyja uzyskaniu precyzyjnych wyników i pozwala lepiej ocenić wpływ warunków obserwacji (geometria satelitów, zakłócenia, wielodrożność).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze w tym kontekście?
- "Stop-and-go" to technika kinematyczna: odbiornik przemieszcza się między punktami, a na punktach wykonuje krótkie postoje. Jest przydatna przy pomiarach szczegółów, ale typowo nie jest pierwszym wyborem do zakładania osnowy podstawowej, gdzie liczy się maksymalna niezawodność i możliwość rygorystycznej kontroli.
- RTK GPS dostarcza współrzędne w czasie rzeczywistym i jest bardzo efektywny w tyczeniu oraz pomiarach realizacyjnych. Jednak wynik zależy od bieżącej łączności z poprawkami i warunków pracy; z punktu widzenia osnowy podstawowej częściej preferuje się tryb statyczny z pełniejszym opracowaniem i kontrolą.
- DGPS w czasie rzeczywistym (różnicowy GPS) historycznie kojarzy się z poprawą dokładności względem autonomicznego GPS, ale typowo jest stosowany w zadaniach o mniejszych wymaganiach dokładnościowych niż osnowa podstawowa. W kontekście osnowowym nie jest najlepszą metodą wśród podanych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się osnowa podstawowa lub zadanie "wyznaczenia położenia punktów osnowy", najczęściej należy myśleć o metodach zapewniających najwyższą dokładność i kontrolę jakości, czyli o pomiarze statycznym (z opracowaniem danych), a nie o technikach stricte kinematycznych lub czasu rzeczywistego.
