Reflektometria w dziedzinie czasu (TDR) diagnozuje tor transmisyjny przez wysłanie krótkiego impulsu i obserwację odbić od miejsc, w których zmienia się impedancja. Wielkość i znak odbicia opisuje współczynnik:
Γ = (Z2 − Z1) / (Z2 + Z1)
gdzie Z1 to impedancja toru przed nieciągłością, a Z2 – impedancja "widziana" w miejscu nieciągłości (np. uszkodzenia lub zakończenia linii).
- Zwarcie żył: Z2→0, więc Γ→-1. Oznacza to odbicie ujemne – na reflektogramie pojawia się impuls/skok w dół (ujemna zmiana amplitudy w punkcie odbicia).
- Przerwa w obwodzie: Z2→∞, więc Γ→+1. Wtedy obserwuje się odbicie dodatnie – impuls/skok w górę.
- Dopasowanie impedancji: Z2=Z1, więc Γ=0. W idealnym przypadku nie widać odbicia (brak skoku na przebiegu).
W miedzianym torze symetrycznym spotyka się typowe impedancje falowe rzędu 100–120 Ω, ale do rozpoznania zwarcia kluczowy jest przede wszystkim znak odbicia, a nie dokładna wartość.
Analizując cztery przykładowe przebiegi, należy wybrać ten, który ma wyraźny impuls ujemny. Reflektogram 3 pokazuje linię bazową zakończoną jednoznacznym skokiem w dół, czyli charakterystycznym objawem zwarcia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Reflektogram 1 ma impuls dodatni (w górę), co odpowiada raczej przerwie/rozwarciu.
- Reflektogram 2 pokazuje drobne załamanie i nieregularności – nie jest to typowy, jednoznaczny obraz idealnego zwarcia (Γ≈-1).
- Reflektogram 4 zawiera oscylację (najpierw w górę, potem w dół), co może wskazywać na złożone niedopasowanie, element pośredni lub odbicia wielokrotne, a nie proste zwarcie.
Wskazówka egzaminacyjna: najczęstsza pomyłka to odwrócenie kierunku impulsu – zapamiętaj zasadę: zwarcie = w dół, przerwa = w górę.
