Szkło kryształowe jest wyróżnianą grupą wyrobów szklanych o specyficznych cechach (m.in. optyka, połysk, "dźwięczność", większa gęstość w porównaniu do typowego szkła sodowo-wapniowego). W praktyce egzaminacyjnej rozpoznanie szkła kryształowego odbywa się zwykle przez analizę zestawu/wsadu podanego w tabeli: jakie surowce i tlenki przewidziano oraz czym taki zestaw różni się od receptur na szkło okienne, opakowaniowe czy borokrzemowe.
Odpowiedź "C" jest poprawna, ponieważ odpowiada zestawowi przypisanemu w tabeli do szkła kryształowego. Przy rozwiązywaniu takich zadań warto sprawdzać, czy zestaw ma cechy typowe dla "kryształu" (a nie dla szkła sodowo-wapniowego) oraz czy nie wskazuje na inne, łatwe do rozpoznania grupy, np. szkło borokrzemowe (kojarzone z inną funkcją i innymi dodatkami) albo szkła specjalne o odmiennej charakterystyce technologicznej.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do zestawów przeznaczonych do innych rodzajów szkła: mogą być typowe dla produkcji szkła sodowo-wapniowego (najczęściej spotykanego), szkła o innej odporności chemicznej/termicznej albo szkła o odmiennych dodatkach modyfikujących. Kluczowe jest, aby nie wybierać opcji na podstawie samej nazwy lub intuicji, tylko czytać tabelę zestawów i porównywać przeznaczenie zestawu z pytaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, jak tabelka opisuje zestawy (skład, przeznaczenie, symbol), następnie odrzuć zestawy "masowe" (typowe szkło okienne/pojemnikowe), a dopiero potem wybierz ten opisany jako kryształowy.
