Algorytm sekwencyjny (liniowy) to najprostsza postać algorytmu: instrukcje wykonują się kolejno, dokładnie w takiej kolejności, w jakiej są zapisane. Na schemacie blokowym oznacza to, że przepływ sterowania biegnie jedną ścieżką od początku do końca, bez konieczności podejmowania decyzji oraz bez wykonywania fragmentu wielokrotnie.
Dlatego poprawnym przykładem jest schemat, który spełnia łącznie te warunki:
- nie ma bloku decyzyjnego (rombu), czyli miejsca, w którym strzałki rozdzielają się na co najmniej dwa warianty,
- nie ma pętli, czyli strzałki zawracającej do wcześniejszego kroku (powtórzenie fragmentu),
- posiada jeden, ciągły przebieg: "start" → kolejne czynności/operacje → "stop".
Pozostałe schematy są niepoprawne jako przykłady sekwencji, jeśli zawierają choć jeden z typowych elementów sterowania:
- Rozgałęzienie (warunek): pojawia się romb i dwie (lub więcej) ścieżki wyjściowe. To już algorytm warunkowy, bo wybór kolejnego kroku zależy od spełnienia warunku.
- Iteracja (pętla): widać powrót strzałką do wcześniejszego bloku albo warunek, po którym następuje powtórzenie. To algorytm iteracyjny, a nie sekwencyjny.
- Mieszanie sterowań: nawet jeśli większość kroków jest liniowa, pojedynczy warunek lub pojedynczy powrót powoduje, że schemat przestaje być czysto sekwencyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać sekwencję, najpierw szukaj rombów (decyzji) i strzałek wracających "w górę"/do poprzednich bloków. Jeśli ich nie ma, a ścieżka jest jedna i prowadzi prosto do końca, masz algorytm sekwencyjny.
