Technika patchwork polega na zestawianiu i zszywaniu fragmentów tkanin ("łat") w większy wyrób, np. poduszkę, torbę, narzutę czy prostą makatkę. W terapii zajęciowej wykorzystuje się ją m.in. do ćwiczenia motoryki małej, koordynacji wzrokowo-ruchowej, planowania sekwencji czynności oraz cierpliwości i koncentracji. Z tego powodu terapeuta powinien przygotować materiały i przybory typowe dla szycia.
Poprawny zestaw to: kawałki tkanin, igły, nici, nożyczki krawieckie, maszyna do szycia. Tkaniny są materiałem bazowym, igły i nici służą do łączenia elementów, nożyczki do cięcia i wyrównywania, a maszyna do szycia umożliwia szycie maszynowe (często wybierane ze względów praktycznych i czasowych). W praktyce terapeutycznej można też dobierać warianty narzędzi do możliwości uczestnika (np. bezpieczniejsze nożyczki, większe igły, elementy o większym formacie), ale rdzeń wyposażenia pozostaje krawiecki.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne, bo dotyczą innych technik:
- "Aparat fotograficzny, laptop, papier techniczny, program do cyfrowej obróbki zdjęć" to zestaw do fotografii i pracy komputerowej, a nie do szycia tkanin.
- "Linoleum, dłuta, farba drukarska, papier o wysokiej gramaturze" odpowiada technice linorytu (grafika warsztatowa), gdzie wykonuje się matrycę i odbitki.
- "Kredki pastelowe, karton, świece, rysik, tusz kreślarski" to mieszanka przyborów rysunkowych i pomocniczych, użytecznych w pracach plastycznych, lecz nie w patchworku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się nazwa techniki, warto skojarzyć ją z materiałem bazowym (tkanina/papier/drewno/linoleum) i dopiero potem dobierać narzędzia. To ogranicza ryzyko wyboru odpowiedzi "na skróty".
