Pomiar rezystancji izolacji uzwojeń silnika ma na celu ocenę, czy izolacja przewodów uzwojeń nie uległa zawilgoceniu, zabrudzeniu lub degradacji (np. starzeniowej), co mogłoby prowadzić do upływności, przebicia izolacji i awarii.
Do takiego badania stosuje się megaomomierz (miernik rezystancji izolacji). Jest to przyrząd, który wytwarza napięcie stałe (DC) o znormalizowanej wartości próby i mierzy prąd upływu, z czego wyznacza rezystancję izolacji. Napięcie probiercze nie jest więc "napięciem zasilania" silnika, tylko napięciem testowym dobranym do klasy badanego obiektu.
Odpowiedź "Megaomomomierzem, napięciem 500 V DC" jest poprawna, bo łączy właściwy typ przyrządu z właściwym rodzajem napięcia (DC) i typową wartością próby dla instalacji/urządzeń niskiego napięcia w tej klasie.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Megaomomierzem, napięciem 2 500 V DC" – wartość napięcia próby jest w tym kontekście zbyt wysoka dla standardowego badania izolacji uzwojeń silnika o napięciu znamionowym 230/400 V. Taki wybór wynika często z błędnego założenia, że wyższe napięcie zawsze "lepiej sprawdzi" izolację.
- "Mostkiem Maxwella, napięciem 230 V AC" – mostek Maxwella nie jest przyrządem przeznaczonym do pomiaru rezystancji izolacji metodą próby napięciowej; dodatkowo wskazano napięcie przemienne (AC), które nie jest typowym napięciem próby w pomiarach izolacji wykonywanych megaomomierzem.
- "Mostkiem Maxwella, napięciem 400 V AC" – analogicznie: błędny dobór przyrządu oraz rodzaju napięcia. Zastosowanie wartości 400 V sugeruje mylenie napięcia probierczego z napięciem znamionowym silnika.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "rezystancji izolacji", niemal zawsze chodzi o megaomomierz i napięcie próby DC. Mostki pomiarowe kojarz z innymi parametrami obwodów (np. elementami R/L/C), a nie z izolacją.
