Osnowa realizacyjna jest siecią punktów roboczych zakładanych na potrzeby prowadzenia budowy (tyczeń, pomiarów kontrolnych i inwentaryzacji). Gdy pytanie dotyczy poziomej osnowy realizacyjnej, chodzi przede wszystkim o wyznaczenie położenia punktów w planie (współrzędnych X,Y) w oparciu o pomiary kątowo-liniowe.
Najbardziej typowym instrumentem do takich prac jest tachimetr elektroniczny (total station). Pozwala on mierzyć kąty poziome i pionowe oraz odległości, a następnie obliczać współrzędne punktów i kontrolować ich położenie. Dzięki temu nadaje się zarówno do zakładania osnowy roboczej, jak i do bieżącej geodezyjnej obsługi budowy obiektu przemysłowego (tyczenie osi, słupów, fundamentów, kontrola wykonania).
Pozostałe odpowiedzi mogą wprowadzać w błąd, ponieważ dotyczą innych zastosowań albo nie są w tym ujęciu oczywistym narzędziem do "pomiaru poziomej osnowy":
- Niwelator precyzyjny jest przeznaczony głównie do pomiarów wysokościowych (różnic wysokości). Może wspierać osnowę wysokościową, ale nie jest podstawowym instrumentem do wyznaczania położenia punktów w planie.
- Skaner laserowy rejestruje chmurę punktów i świetnie sprawdza się w inwentaryzacjach, modelowaniu 3D i dokumentacji stanu istniejącego. Sam w sobie nie jest klasycznym narzędziem do zakładania osnowy poziomej; zwykle wymaga dodatkowej georeferencji do osnowy wyznaczonej inną metodą.
- Odbiornik GPS (w praktyce: GNSS) może służyć do wyznaczania współrzędnych punktów, ale skuteczność zależy od warunków terenowych (m.in. dostępności sygnałów satelitarnych) i przyjętej technologii. W typowym ujęciu egzaminacyjnym "pomiar osnowy realizacyjnej w obsłudze budowy" jest kojarzony z tachimetrem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada "osnowa realizacyjna" i nie ma doprecyzowania o technice satelitarnej, najczęściej oczekiwany jest wybór instrumentu do pomiarów kątowo-liniowych, czyli tachimetru elektronicznego.
