Lejek z warstwą szkła spiekanego (często nazywany lejkiem Schotta) jest elementem szkła laboratoryjnego, w którym przegroda filtracyjna jest wbudowana na stałe. Ta przegroda ma postać porowatej warstwy szkła (spieku) o określonej porowatości, dzięki czemu zatrzymuje cząstki stałe, a przepuszcza ciecz.
Dlatego prawidłową czynnością jest "sączenie" (filtracja): mieszanina cieczy z nierozpuszczalnym ciałem stałym jest rozdzielana na filtrat (ciecz) i osad (ciało stałe). W praktyce lejek taki może być używany także w układach z podciśnieniem, bo spiek stanowi stabilne medium filtracyjne.
- "Dekantacji" nie przypisuje się temu lejku, ponieważ dekantacja polega na zlaniu cieczy znad osadu po sedymentacji. Nie wymaga ona porowatej przegrody filtracyjnej, a kluczowa jest różnica w opadaniu faz, nie przejście przez filtr.
- "Klarowania" nie należy tu wybierać, bo klarowanie jest opisem efektu (uzyskanie przejrzystej cieczy) lub etapem procesu, który można realizować różnymi metodami (np. sedymentacją, filtracją, wirowaniem). Sam lejek Schotta jest konkretnym narzędziem do filtracji/sączenia, a nie ogólną metodą "klarowania".
- "Przesiewania" dotyczy rozdziału ciał stałych według rozmiaru ziaren z użyciem sit. Lejek ze szkła spiekanego nie jest sitem do frakcjonowania proszków; jego przeznaczeniem jest rozdział mieszanin ciecz–ciało stałe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się "porowata przegroda", "spiek" lub "warstwa filtracyjna" w naczyniu, najczęściej testowana jest umiejętność rozpoznania filtracji (sączenia) jako właściwego zastosowania.
