Lepkość opisuje "opór" cieczy przeciw płynięciu. W praktyce laboratoryjnej spotyka się przede wszystkim dwa pojęcia: lepkość dynamiczną oraz lepkość kinematyczną.
Lepkość kinematyczna (zwykle oznaczana symbolem ν) jest ilorazem lepkości dynamicznej i gęstości cieczy. Jej jednostką w układzie SI jest m2/s, a w praktyce często podaje się ją w mm2/s (spotyka się też nazwę centystokes w starszych zapisach). Dlatego zapis "3 mm2/s" jednoznacznie wskazuje na lepkość kinematyczną.
Lepkość dynamiczna (η) ma inną jednostkę: Pa·s (często mPa·s). Gdyby w zadaniu chodziło o lepkość dynamiczną, wynik byłby podany w Pa·s lub w pochodnych (np. mPa·s), a nie w mm2/s.
Odpowiedzi rozpraszające wykorzystują typowe pułapki terminologiczne:
- "dynamiczna" – mylona z kinematyczną, jeśli nie zwróci się uwagi na jednostkę.
- "bezwzględna" – to określenie bywa używane potocznie w innych kontekstach, ale nie jest standardowym typem lepkości raportowanym w mm2/s.
- "względna" – termin "względny" kojarzy się z wielkościami odniesionymi do wzorca, jednak w typowym raporcie lepkości oleju napędowego w 40°C podaje się lepkość kinematyczną w jednostkach m2/s lub mm2/s.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się rodzaje lepkości, najpierw sprawdź jednostkę. To najszybszy i najbardziej pewny sposób identyfikacji, bez konieczności pamiętania typowych wartości liczbowych dla danego produktu.
