Limiter w technice nagłośnieniowej należy do procesorów dynamiki. Jego podstawową funkcją jest ograniczanie maksymalnego poziomu sygnału – najczęściej poprzez bardzo silne zmniejszanie wzmocnienia, gdy sygnał przekroczy ustawiony próg (threshold). W praktyce limiter "pilnuje", aby krótkie, nieprzewidywalne szczyty (peak) nie doprowadziły do przesterowania (clippingu) na wyjściu miksera, procesora, interfejsu, końcówki mocy lub w torze transmisji.
Dlatego odpowiedź "do ograniczenia maksymalnego poziomu sygnału na wyjściu miksera" opisuje typowe zastosowanie limitera w realnych warunkach koncertowych: zabezpieczenie sumy (LR) i utrzymanie bezpiecznego poziomu wyjściowego, gdy na scenie pojawiają się nagłe wzrosty głośności (np. krzyk do mikrofonu, uderzenie w instrument, sprzężenie).
Pozostałe propozycje są mylące, bo odnoszą się do innych narzędzi i celów:
- "do kompresji sygnałów mowy" – kompresja mowy jest zwykle zadaniem kompresora, który działa łagodniej i służy do wyrównywania poziomu w czasie, poprawy czytelności i kontroli dynamiki. Limiter może być elementem łańcucha, ale jego rola to głównie ochrona przed przekroczeniem maksimum.
- "do zwiększenia dynamiki werbla" – limiter z definicji ogranicza dynamikę (zmniejsza różnice między cichym i głośnym), a nie ją zwiększa. "Więcej dynamiki/uderzenia" uzyskuje się innymi metodami (np. odpowiednią obróbką transjentów, bramką, korekcją, techniką mikrofonowania).
- "do korekcji nagłośnienia" – korekcja barwy to zadanie korektora (EQ), który zmienia widmo częstotliwości, a nie maksymalny poziom sygnału.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się temat "maksymalnego poziomu", "szczytów", "ochrony przed przesterowaniem", to zwykle chodzi o limiter. Jeśli chodzi o "wyrównanie głośności w czasie" – częściej o kompresor. Jeśli o "barwę" – o korektor.
