W nazewnictwie cumowniczym kluczowe są dwa rozróżnienia: skąd lina wychodzi ze statku (dziób/rufa) oraz jakim kierunkiem jest prowadzona względem nabrzeża.
Szpring to lina prowadzona ukośnie wzdłuż statku (w praktyce "na przód" lub "na tył" wzdłuż nabrzeża). Jej podstawową funkcją jest ograniczanie przesuwania się statku wzdłuż nabrzeża (ruch wzdłużny), np. przy działaniu wiatru, prądu lub podczas pracy urządzeń pokładowych. W typowym układzie cum szpring z dziobu jest prowadzony do polera/knagi na nabrzeżu położonych mniej więcej na wysokości śródokręcia. Taka lina to szpring dziobowy.
Odpowiedź "szpring rufowy" jest błędna, bo szpring rufowy wychodzi z rufy, nawet jeśli bywa mocowany w rejonie śródokręcia nabrzeża. Odpowiedzi "brest dziobowy" i "brest rufowy" są niepoprawne w tej sytuacji, ponieważ brest (breast line) jest liną bardziej poprzeczną, prowadzoną głównie odciągająco (utrzymuje statek bliżej nabrzeża i ogranicza ruch poprzeczny), a nie liną typowo "wzdłużną" na śródokręcie. Dlatego opis: lina z dziobu, zamocowana na nabrzeżu na wysokości śródokręcia, odpowiada klasycznemu zastosowaniu szpringu dziobowego.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "śródokręcie" jako miejsce zamocowania na nabrzeżu i lina idzie ukośnie od dziobu/rufy, najpierw rozważ "szpring", a dopiero potem ustal czy dziobowy czy rufowy.
