Kod czasowy (timecode) to sposób adresowania czasu materiału audio-wideo: zamiast opisywać pozycję "na oko", zapisuje się ją jako wartości typu godziny:minuty:sekundy:klatki. Dzięki temu różne urządzenia i systemy (kamery, rejestratory, odtwarzacze, stacje montażowe) mogą odwoływać się do tej samej osi czasu oraz łatwiej utrzymać synchronizację.
Określenia LTC i VITC odnoszą się do sposobu przenoszenia kodu czasowego w sygnale wideo, a MTC jest formatem przekazywania informacji o kodzie czasowym w środowisku sterowania i synchronizacji (stosowanym m.in. przy współpracy urządzeń i oprogramowania).
Odpowiedź "kodu czasowego" jest poprawna, bo wszystkie trzy skróty są nazwami formatów/standardów przekazywania informacji o czasie, a nie metodami kompresji ani typami plików.
- "kodeka MPEG" jest niepoprawne, ponieważ MPEG to rodzina standardów kodowania/kompresji obrazu i dźwięku, a nie format kodu czasowego.
- "plików projektu DAW" jest niepoprawne, bo projekt DAW to zapis ustawień sesji w programie, a nie nazwa formatu synchronizacji czasu między urządzeniami.
- "plików dźwiękowych bez kompresji" jest niepoprawne, ponieważ bezstratny/brak kompresji opisuje sposób przechowywania dźwięku (np. jako próbki), a nie mechanizm nadawania znaczników czasu do synchronizacji.
W praktyce scenicznej i realizacyjnej rozpoznanie tych skrótów pomaga dobrać właściwą metodę synchronizacji oraz zrozumieć, dlaczego materiał z wielu źródeł "rozjeżdża się" lub jak temu zapobiec.
