Celem działań opiekunki jest zniwelowanie skutków wyalienowania społecznego, czyli ograniczenie izolacji dziecka od typowych kontaktów rówieśniczych. W sytuacji nauczania indywidualnego ryzyko izolacji rośnie, bo dziecko ma mniej okazji do spontanicznych interakcji, uczenia się norm grupowych i budowania relacji.
Wyjście do świetlicy integracyjnej jest właściwe, ponieważ jest to forma aktywnej integracji: zapewnia kontakt z grupą dzieci, sprzyja współdziałaniu w zajęciach, uczy komunikacji i daje bezpieczne, zwykle dostosowane warunki (w tym bariery architektoniczne i wsparcie kadry). To bezpośrednio odpowiada na problem izolacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- Wspólne oglądanie telewizji jest aktywnością bierną i nie tworzy naturalnych sytuacji społecznych z rówieśnikami; może poprawić nastrój, ale nie zastąpi relacji.
- Uczestniczenie w zajęciach lekcyjnych dziewczynki przy nauczaniu indywidualnym zwykle nie oznacza kontaktu z klasą; nawet jeśli dziecko "jest obecne", może nie wchodzić w interakcje, więc efekt integracyjny jest ograniczony.
- Wyjście na spacer to wartościowa aktywność zdrowotna i emocjonalna, ale jeśli odbywa się tylko z opiekunem, pozostaje formą indywidualną bez ćwiczenia relacji rówieśniczych.
W praktyce: jeśli celem jest integracja, opiekun powinien wybierać takie formy wsparcia, które tworzą okazje do kontaktu z grupą i pozwalają dziecku aktywnie w niej uczestniczyć.
