W sieciach Ethernet po skrętce miedzianej długość pojedynczego odcinka jest ograniczona wymaganiami warstwy fizycznej (tłumienie, przesłuchy, opóźnienia propagacji oraz budżet czasowy transmisji i detekcji błędów). Dla Fast Ethernet 100BASE-TX typowym, powszechnie nauczanym limitem jest 100 m dla toru/kanału miedzianego.
Odpowiedź "100 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada standardowej maksymalnej długości kanału w okablowaniu strukturalnym dla połączeń Ethernet po miedzi. W praktyce spotyka się podział na część stałą (tzw. permanent link) i przewody przyłączeniowe, co daje łącznie ok. 100 m.
Pozostałe propozycje są błędne, bo przekraczają typowe ograniczenia kanału miedzianego dla 100BASE-TX:
- "150 m" – wartość kusząca, bo wydaje się "niewiele większa", ale nadal jest poza standardowym limitem kanału; w realnych instalacjach zwiększa ryzyko spadku jakości sygnału i błędów ramek.
- "300 m" – dystans bardziej typowy dla innych mediów/rozwiązań (np. pewnych zastosowań światłowodowych lub systemów niebędących klasycznym Ethernetem po UTP), a nie dla 100BASE-TX po skrętce miedzianej.
- "1 000 m" – wartość kojarzona z rozwiązaniami dalekiego zasięgu (szczególnie światłowód), ale nie z 100BASE-TX po UTP.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się Ethernet po skrętce (10/100/1000BASE-T) i brak dodatkowych urządzeń pośredniczących wydłużających tor, najczęściej właściwym limitem jest 100 m. Gdy wymagane są większe odległości, projektowo stosuje się kolejne punkty dystrybucyjne (switch) lub przejście na światłowód.