KWALIFIKACJA GIW2 - CZERWIEC 2016

PYTANIE NR 35.
Maksymalna długość wyrobisk przewietrzanych przez dyfuzję w polach metanowych IV kategorii zagrożenia metanowego wynosi
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przewietrzanie przez dyfuzję jest metodą pasywną i działa skutecznie tylko na bardzo krótkich odcinkach wyrobisk ślepych. W polach metanowych o wysokim zagrożeniu (kategorie II–IV) przepisy ograniczają długość tak przewietrzanych wyrobisk do 2 m, aby nie dopuścić do gromadzenia się metanu.

Pełne wyjaśnienie:

Przewietrzanie wyrobisk przez dyfuzję polega na naturalnym przenikaniu (mieszaniu) gazów pomiędzy wyrobiskiem ślepym a głównym prądem powietrza. To metoda pasywna, bez wymuszania przepływu wentylatorem, dlatego jej skuteczność szybko maleje wraz z odległością od miejsca połączenia z wyrobiskiem przewietrzanym prądem powietrza.

W warunkach pól metanowych (szczególnie w wysokich kategoriach zagrożenia metanowego) nawet niewielkie pogorszenie wymiany powietrza w końcówce wyrobiska może prowadzić do niebezpiecznej akumulacji metanu. Z tego powodu dopuszczalna długość wyrobisk przewietrzanych wyłącznie przez dyfuzję jest bardzo restrykcyjna i w polach metanowych II, III lub IV kategorii wynosi 2 m.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "1 m" – to wartość zbyt mała względem limitu; przepisy dopuszczają dłuższy odcinek, więc nie jest to maksymalna długość.
  • "3 m" oraz "4 m" – to wartości zbyt duże dla pól metanowych II–IV. Przy takiej długości sama dyfuzja nie zapewnia wymaganej wymiany powietrza, więc konieczna jest wentylacja aktywna (np. lutniowa).

W praktyce egzaminacyjnej częsty błąd to pomylenie limitów: większe wartości (np. 10 m) dotyczą pól niemetanowych i I kategorii, natomiast dla II–IV kategorii obowiązuje krótki limit 2 m. Warto zapamiętać to jako zasadę: im większe zagrożenie metanowe, tym krótszy dopuszczalny odcinek wentylacji dyfuzyjnej i tym szybciej trzeba zastosować urządzenia pomocnicze.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To pasywna wymiana powietrza w wyrobisku ślepym, oparta na naturalnym mieszaniu się gazów z prądem powietrza w wyrobisku przelotowym. Nie używa się wentylatora, dlatego metoda działa tylko na krótkich odcinkach i jest ograniczona przepisami, zwłaszcza w polach metanowych.
W IV kategorii ryzyko nagromadzenia metanu w końcówkach wyrobisk jest wysokie. Dyfuzja szybko traci skuteczność wraz z odległością od głównego prądu powietrza, więc zbyt długi odcinek mógłby dopuścić do przekroczeń stężeń i zagrożenia wybuchem. Stąd restrykcyjny limit 2 m.
Najczęściej bardzo krótkie wyrobiska ślepe, mające tylko jedno połączenie z wyrobiskiem przewietrzanym prądem powietrza. Stosuje się to tylko wtedy, gdy długość i warunki (np. zagrożenia naturalne) pozwalają spełnić wymagania bezpieczeństwa bez wentylacji aktywnej.
Gdy wyrobisko ślepe jest dłuższe niż dopuszczalny limit dla dyfuzji albo warunki (np. wysoka metanowość) wymagają wymuszonego przepływu powietrza. W polach metanowych II–IV już odcinki powyżej 2 m powinny być przewietrzane aktywnie, np. wentylatorem lutniowym i lutniociągiem.
Pomaga prosta reguła: wysokie zagrożenie metanowe = bardzo krótka dyfuzja. Dla kategorii II–IV zapamiętaj "2 metry i koniec", a wszystko dłuższe wymaga wentylacji pomocniczej. To ogranicza ryzyko tworzenia się stref słabo przewietrzanych.
Dla pól metanowych II–IV w podanym ujęciu limit jest restrykcyjny i wynosi 2 m niezależnie od nachylenia. W praktyce różnice zależne od nachylenia pojawiają się przy innych warunkach (np. pola niemetanowe i I kategoria), dlatego na egzaminie trzeba najpierw rozpoznać kategorię zagrożenia.
Najczęstsze są pomyłki między kategoriami zagrożenia: kandydaci przenoszą większe limity z pól niemetanowych/I kategorii na pola metanowe II–IV. Drugi błąd to mylenie dyfuzji z wentylacją lutniową (aktywną). Warto zawsze sprawdzić, czy pytanie dotyczy metanowości i wyrobiska ślepego.
Może dojść do niedostatecznej wymiany powietrza w końcówce wyrobiska i nagromadzenia metanu. To zwiększa ryzyko przekroczenia dopuszczalnych stężeń, powstania atmosfery wybuchowej i zagrożenia dla załogi. Dlatego dla II–IV kategorii limit jest bardzo niski, a dłuższe odcinki wymagają przewietrzania aktywnego.
Wyrobisko ślepe ma tylko jedno połączenie z siecią wentylacyjną (jest "zakończone" z jednej strony), a przelotowe ma połączenie z dwóch stron i jest przewietrzane przepływem prądu powietrza. Dyfuzja dotyczy właśnie wyrobisk ślepych, bo nie ma w nich naturalnego przepływu przez całą długość.
Zasady przewietrzania przez dyfuzję są opisane w przepisach dotyczących prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych, w części poświęconej wentylacji odrębnej. Na egzaminie zwykle nie trzeba cytować paragrafu, ale trzeba znać limity długości i umieć dobrać właściwą metodę przewietrzania do kategorii zagrożenia.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 50% zdających egzamin. trudne

Według specjalistów z branży: "Przewietrzanie przez dyfuzję jest metodą pasywną i działa skutecznie tylko na bardzo krótkich odcinkach wyrobisk ślepych."

Źródła:

  • Rozporządzenie Ministra Energii z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych, Dz.U. 2017 poz. 1118 (wymagania dot. wentylacji odrębnej oraz przewietrzania przez dyfuzję).

Materiały:

  • Tekst rozporządzenia dot. prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych (dział/rozdział o wentylacji odrębnej)
  • Skrypty i podręczniki z wentylacji kopalń oraz bezpieczeństwa metanowego
  • Materiały szkoleniowe kopalń: instrukcje prowadzenia robót w polach metanowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego