Przewietrzanie wyrobisk przez dyfuzję polega na naturalnym przenikaniu (mieszaniu) gazów pomiędzy wyrobiskiem ślepym a głównym prądem powietrza. To metoda pasywna, bez wymuszania przepływu wentylatorem, dlatego jej skuteczność szybko maleje wraz z odległością od miejsca połączenia z wyrobiskiem przewietrzanym prądem powietrza.
W warunkach pól metanowych (szczególnie w wysokich kategoriach zagrożenia metanowego) nawet niewielkie pogorszenie wymiany powietrza w końcówce wyrobiska może prowadzić do niebezpiecznej akumulacji metanu. Z tego powodu dopuszczalna długość wyrobisk przewietrzanych wyłącznie przez dyfuzję jest bardzo restrykcyjna i w polach metanowych II, III lub IV kategorii wynosi 2 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "1 m" – to wartość zbyt mała względem limitu; przepisy dopuszczają dłuższy odcinek, więc nie jest to maksymalna długość.
- "3 m" oraz "4 m" – to wartości zbyt duże dla pól metanowych II–IV. Przy takiej długości sama dyfuzja nie zapewnia wymaganej wymiany powietrza, więc konieczna jest wentylacja aktywna (np. lutniowa).
W praktyce egzaminacyjnej częsty błąd to pomylenie limitów: większe wartości (np. 10 m) dotyczą pól niemetanowych i I kategorii, natomiast dla II–IV kategorii obowiązuje krótki limit 2 m. Warto zapamiętać to jako zasadę: im większe zagrożenie metanowe, tym krótszy dopuszczalny odcinek wentylacji dyfuzyjnej i tym szybciej trzeba zastosować urządzenia pomocnicze.