Siarczan glinu jest klasycznym dodatkiem masowym w papiernictwie: pełni rolę koagulantu i środka retencyjnego, ułatwiając utrzymanie w masie drobnych frakcji włókien, wypełniaczy oraz części środków klejących. Dzięki temu poprawia przebieg formowania wstęgi i ogranicza straty składników do wód obiegowych.
Jednocześnie jego dawka musi mieć górny limit technologiczny. Zbyt duża ilość siarczanu glinu może nadmiernie obniżyć pH masy, wywołać problemy procesowe (niestabilna retencja, zaburzenia pracy układu mokrego) oraz pogorszyć właściwości produktu (np. spadek wytrzymałości). Nadmiar kwaśnych dodatków zwiększa też ryzyko korozji elementów instalacji i może negatywnie wpływać na prowadzenie klejenia w warunkach kwaśnych.
Dlatego w praktyce przyjmuje się, że typowe dozowanie mieści się w zakresie 1–3% (w odniesieniu do surowców włóknistych, zwykle w przeliczeniu na suchą masę), natomiast maksymalna dopuszczalna zawartość wynosi 5,0%. Taki limit jest kompromisem między skutecznością koagulacji/retencji a bezpieczeństwem procesu i jakością papieru.
Wartości 0,5%, 10,0% i 25,0% są nieadekwatne w tym ujęciu: 0,5% może nie zapewnić oczekiwanej skuteczności w typowych warunkach, a 10,0% i 25,0% oznaczałyby bardzo wysokie dozowanie, które w praktyce prowadziłoby do nadmiernego zakwaszenia i istotnych problemów technologicznych. Na egzaminie kluczowe jest też poprawne odczytanie, że procent odnosi się do surowców włóknistych, a nie do całej masy papieru czy gotowego wyrobu.
