Pytanie dotyczy wymagania dokładnościowego: maksymalnego dopuszczalnego średniego błędu położenia punktów pomiarowej osnowy sytuacyjnej w odniesieniu do najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej. W praktyce oznacza to, że gdy zakładasz osnowę pomiarową (np. na potrzeby pomiaru szczegółów sytuacyjnych), jej punkty muszą być poprawnie nawiązane do punktów osnowy geodezyjnej, aby wyniki pomiarów były spójne z państwowym układem odniesienia.
Odpowiedź "0,10 m" jest poprawna, ponieważ wskazuje wartość graniczną błędu średniego, której przekroczenie oznaczałoby, że osnowa pomiarowa jest za mało dokładna względem osnowy geodezyjnej. Taki limit jest istotny przy ocenie jakości pomiaru: jeśli z kontroli (np. porównania współrzędnych) wychodzą większe odchylenia, należy poprawić pomiar, wzmocnić osnowę (dodać punkty, zmienić geometrię) albo zastosować dokładniejszą technikę.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "0,05 m" – to wymóg bardziej rygorystyczny. Może pojawiać się w innych kontekstach lub dla prac o wyższych wymaganiach, ale w tym pytaniu dotyczy się dopuszczalnego błędu dla pomiarowej osnowy sytuacyjnej względem osnowy poziomej.
- "0,15 m" – to wartość zbyt duża jak na dopuszczalny błąd średni położenia przy nawiązaniu do osnowy geodezyjnej; dopuszczenie takiego poziomu błędu zwiększa ryzyko zauważalnych przesunięć obiektów na opracowaniu.
- "0,20 m" – to jeszcze większe poluzowanie kryterium. W praktyce mogłoby prowadzić do istotnych rozbieżności w lokalizacji szczegółów terenowych, a w konsekwencji do problemów przy projektowaniu, tyczeniu i weryfikacji zgodności danych.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa "maksymalny dopuszczalny" (pytanie o limit) oraz "średni błąd położenia" (nie o błąd maksymalny pojedynczej obserwacji). Warto też odróżniać wymagania dla osnów pomiarowych od wymagań dla pomiarów realizacyjnych czy tyczeń, gdzie kryteria mogą być inne.
