Masaż kontralateralny o wpływie konsensualnym polega na wykonywaniu zabiegu na kończynie zdrowej po stronie przeciwnej do kończyny unieruchomionej. Założeniem jest wykorzystanie reakcji odruchowych (konsensualnych), dzięki którym bodźcowanie jednej strony może wywołać korzystną odpowiedź po stronie przeciwnej. W praktyce klinicznej rozważa się go szczególnie wtedy, gdy nie można pracować bezpośrednio na kończynie objętej urazem, np. z powodu gipsu lub ortezy.
W okresie unieruchomienia główne cele postępowania wspomagającego obejmują: utrzymanie możliwie dobrego krążenia, profilaktykę lub ograniczenie obrzęku, podtrzymanie trofiki tkanek oraz zmniejszenie ryzyka zaniku mięśni wynikającego z bezruchu. Z tego powodu odpowiedzi wskazujące na zastosowanie masażu kontralateralnego "podczas unieruchomienia" są logicznie spójne z ideą tej techniki.
Odpowiedzi sugerujące wykonywanie masażu kontralateralnego dopiero po uzyskaniu zrostu kostnego lub po zdjęciu unieruchomienia mogą odzwierciedlać częsty schemat myślenia: "rehabilitacja zaczyna się po zroście". Wtedy jednak zwykle rośnie możliwość i sens stosowania pracy bezpośredniej na kończynie leczonej (o ile nie ma przeciwwskazań), więc technika kontralateralna przestaje być pierwszym wyborem, bo znika jej podstawowe uzasadnienie funkcjonalne.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zależność: techniki zastępcze/odruchowe częściej mają zastosowanie, gdy obszaru docelowego nie da się bezpiecznie opracować bezpośrednio. Jeśli obszar docelowy staje się dostępny (np. po zdjęciu unieruchomienia), zwykle preferuje się metody bardziej bezpośrednie i ukierunkowane.
