Dobór zabezpieczenia nadprądowego polega na dopasowaniu jego prądu znamionowego do długotrwałej obciążalności prądowej przewodu oraz do warunków ułożenia (np. prowadzenie w tynku, temperatura otoczenia, grupowanie przewodów). Celem jest ochrona przewodu przed przegrzaniem przy przeciążeniu oraz zapewnienie wyłączenia przy zwarciu.
Dla przewodu miedzianego o przekroju 1,5 mm², stosowanego typowo w obwodach oświetleniowych w budynkach mieszkalnych, standardowo przyjmuje się zabezpieczenie 10 A. Taki dobór zapewnia bezpieczny zapas w sytuacjach, gdy rzeczywista obciążalność przewodu maleje po uwzględnieniu współczynników korekcyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Bezpiecznik topikowy 25 A jest zbyt duży dla 1,5 mm², więc nie zapewnia właściwej ochrony przewodu przed przeciążeniem (ryzyko nadmiernego nagrzewania).
- Wyłącznik nadprądowy 16 A bywa stosowany dla obwodów gniazd (często przy przewodzie 2,5 mm²). Przy 1,5 mm² może nie zapewniać pełnej ochrony, bo dopuszcza prądy powyżej znamionowego przez określony czas, a warunki ułożenia mogą dodatkowo obniżyć obciążalność przewodu.
- Wyłącznik różnicowoprądowy 30 mA służy do ochrony przeciwporażeniowej (wykrywa prąd upływu), ale nie chroni przed przeciążeniem i nie zastępuje zabezpieczenia nadprądowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy ochrony przewodu i doboru do przekroju, szukaj zabezpieczenia nadprądowego; RCD dotyczy przede wszystkim ochrony osób.
