Wzbogacanie węgla kamiennego polega na oddzieleniu substancji palnej (części organicznej węgla) od składników mineralnych, które po spaleniu przechodzą w popiół. Kluczowym kryterium doboru metody jest uziarnienie materiału.
Dla uziarnienia poniżej 0,5 mm (frakcja mułowa) dominującą metodą rozdziału jest flotacja. W flotacji wykorzystuje się różnice we własnościach powierzchni cząstek: ziarna węgla zwykle łatwiej ulegają przyczepianiu do pęcherzyków powietrza po odpowiednim dozowaniu odczynników, a ziarna mineralne częściej pozostają w fazie wodnej i trafiają do odpadu. Z tego powodu odpowiedź "Maszyny flotacyjne." jest właściwa dla tak drobnego materiału.
Pozostałe urządzenia są kojarzone z rozdziałem grawitacyjnym, w którym istotna jest różnica gęstości i odpowiednia wielkość ziaren:
- "Osadzarki pulsacyjne." działają na zasadzie warstwowania ziaren w pulsującym strumieniu wody; metoda jest typowa dla frakcji grubszych, gdzie ziarna mają dostateczną "masę" i nie ulegają łatwo wynoszeniu.
- "Separatory spiralno-zwojowe." również wykorzystują zjawiska grawitacyjne i przepływowe na rynnie spiralnej; skuteczność spada, gdy materiał jest bardzo drobny i zachowuje się bardziej jak zawiesina.
- "Wzbogacalniki z cieczą ciężką." opierają się na pływaniu/tonięciu w ośrodku o zadanej gęstości. Dla bardzo drobnych ziaren utrzymanie stabilnych warunków rozdziału i ograniczenie strat bywa trudne, dlatego nie jest to podstawowe rozwiązanie dla frakcji mułowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "poniżej 0,5 mm", zwykle należy rozważyć metody charakterystyczne dla mułów, czyli flotację, a nie klasyczne aparaty ciężko-średnie czy osadzarki.
