SRM (materiał szczególnego ryzyka) to określone tkanki zwierząt, które z punktu widzenia chorób prionowych (TSE) uznaje się za najbardziej ryzykowne. W praktyce rzeźnianej oznacza to obowiązek wyodrębnienia tych tkanek podczas uboju i skierowania ich do utylizacji jako materiału najwyższego ryzyka (kategoria 1), tak aby nie mogły trafić do żywności ani do pasz.
Odpowiedź "bydła" jest poprawna, ponieważ bydło jest przeżuwaczem, a przepisy dotyczące SRM odnoszą się do przeżuwaczy (bydła, owiec i kóz). U tych gatunków zidentyfikowano tkanki, które w kontekście TSE są kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa.
Odpowiedź "świń" jest nieprawidłowa, bo świnie nie są przeżuwaczami i nie podlegają wymogom SRM w ramach regulacji dotyczących TSE. Częsty błąd polega na przeniesieniu pojęcia "materiał ryzyka" na wszystkie gatunki ubijane w rzeźni.
Odpowiedź "drobiu" jest nieprawidłowa z tego samego powodu: drób nie jest objęty definicją SRM związaną z TSE. Mylenie wynika często z ogólnego skojarzenia kontroli weterynaryjnej z "elementami ryzyka", bez rozróżnienia podstawy (priony vs. inne zagrożenia).
Odpowiedź "dziczyzny" również jest nieprawidłowa. Choć potocznie dziczyzna bywa uznawana za "bardziej ryzykowną", SRM nie jest kategorią intuicyjną, tylko ściśle związaną z TSE u przeżuwaczy. Na egzaminie warto zapamiętać regułę: SRM dotyczy przeżuwaczy, a nie gatunków monogastrycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się bydło/owce/kozy oraz świnie/drób, to w pytaniach o SRM zwykle kluczowy jest podział na przeżuwacze i pozostałe gatunki.
