Materiał szczególnego ryzyka (SRM) to tkanki przeżuwaczy szczególnie narażone na obecność czynników wywołujących TSE (np. BSE). Z tego powodu SRM jest traktowany jako uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego (UPPZ) o najwyższym poziomie ryzyka i w przepisach jest przypisywany do kategorii 1.
W praktyce oznacza to, że już na etapie magazynowania i transportu trzeba jednoznacznie wskazać kategorię materiału, aby nie dopuścić do pomylenia strumieni UPPZ oraz by materiał trafił do właściwego sposobu zagospodarowania (usunięcia/utylizacji). Dlatego podstawowym, formalnym oznakowaniem pojemników dla SRM jest napis: "KAT. 1 – wyłącznie do usunięcia".
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "KAT. 2 – nie do spożycia przez zwierzęta" dotyczy materiałów kategorii 2, czyli innego poziomu ryzyka niż SRM. Zastosowanie takiego napisu mogłoby wprowadzać w błąd podczas kontroli i przyjęcia materiału.
- "KAT. 3 – nie do spożycia przez ludzi" odnosi się do materiałów kategorii 3 (niższe ryzyko), które mogą być kierowane do innych procesów niż materiał kat. 1. To oznakowanie jest więc niezgodne z klasyfikacją SRM.
- "Odpady weterynaryjne – do utylizacji" jest sformułowaniem ogólnym. W kontekście UPPZ kluczowe jest formalne wskazanie kategorii, bo to ona determinuje zasady postępowania i nadzoru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się SRM, najpierw ustal kategorię (tu: kat. 1), a dopiero potem dobierz właściwy, wymagany napis. Dodatkowe elementy (np. barwienie, opisy robocze) nie zastępują obowiązkowego oznakowania kategorii.
