Materiał dźwiękochłonny to taki, który pochłania część energii fali akustycznej, zamiast ją w większości odbijać. W praktyce najlepiej działają tu materiały o strukturze porowatej lub włóknistej, w których powietrze może przemieszczać się w mikrokanałach, a tarcie i zjawiska lepkościowe zamieniają energię drgań na ciepło.
Odpowiedź "wata szklana" jest poprawna, ponieważ jest to materiał włóknisty (zbudowany z cienkich włókien) i zawiera dużo przestrzeni powietrznych. Taka budowa sprzyja tłumieniu fal dźwiękowych, dlatego wata/wełna mineralna są powszechnie stosowane w adaptacji akustycznej i w elementach ograniczających hałas.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi przykładami materiałów litych:
- "metal" – zwykle ma dużą sztywność i małą porowatość, więc częściej odbija dźwięk; może także łatwo wibrować i przenosić drgania, jeśli nie jest odpowiednio odsprzęgnięty.
- "ceramika" – w typowej postaci (płytki, elementy lite) jest twarda i mało porowata, dlatego nie jest dobrym pochłaniaczem; częściej stosuje się ją jako element wykończeniowy o dużej refleksyjności akustycznej.
- "szkło" – podobnie jak metal jest gładkie i lite, więc zwykle działa jako powierzchnia odbijająca; w pomieszczeniach może zwiększać pogłos, jeśli dominuje w wykończeniu.
Warto zapamiętać różnicę: dźwiękochłonność dotyczy ograniczania odbić (pochłaniania), a dźwiękoizolacyjność dotyczy ograniczania przenikania dźwięku przez przegrodę. Wata szklana jest klasycznym przykładem materiału dźwiękochłonnego.
