Metoda OWAS jest metodą obserwacyjną stosowaną w ergonomii pracy. Jej celem jest opis i klasyfikacja sposobu przyjmowania postaw podczas wykonywania zadań oraz powiązanie tych postaw z wielkością obciążenia zewnętrznego. Dzięki temu można w uporządkowany sposób ocenić, czy praca wiąże się z ryzykiem przeciążenia układu mięśniowo-szkieletowego i czy potrzebne są działania korygujące (np. zmiana organizacji stanowiska, modyfikacja narzędzi, ograniczenie dźwigania).
Poprawna jest odpowiedź: "klasyfikację pozycji ciała oraz wartości obciążenia zewnętrznego." Kluczowe jest tu słowo "klasyfikację" – metoda porządkuje obserwacje do kategorii, aby można je było porównywać i wnioskować o ryzyku.
Odpowiedź "klasyfikację obciążenia psychicznego." jest nieprawidłowa, bo dotyczy sfery stresu, obciążenia psychicznego i czynników psychospołecznych. To inny obszar oceny ryzyka zawodowego, zwykle oparty o kwestionariusze, wywiady lub narzędzia psychometryczne, a nie o klasyfikację postaw ciała.
Odpowiedź "określenie wartości obciążenia fizycznego." może brzmieć wiarygodnie, ale jest zbyt ogólna i sugeruje pomiar lub wyznaczanie jednej liczbowej "wartości obciążenia". Metoda OWAS służy przede wszystkim do oceny postawy i obciążenia w ujęciu kategorialnym, a nie do bezpośredniego wyliczania obciążenia fizycznego organizmu.
Odpowiedź "analizę rytmu pracy." jest błędna, ponieważ rytm pracy (tempo, cykliczność, przerwy) to zagadnienie organizacji pracy. Może wpływać na zmęczenie, ale nie jest głównym przedmiotem metody OWAS. W tej metodzie centrum analizy stanowi postawa oraz obciążenie zewnętrzne, obserwowane w trakcie wykonywania czynności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się słowa "postawa/pozycja ciała", "obciążenie zewnętrzne", "klasyfikacja", to zwykle dotyczą metod ergonomicznych. Gdy pojawia się "psychiczne" lub "rytm", to najczęściej inny typ oceny ryzyka.
