W terapii zajęciowej oraz w pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością ważne jest rozróżnianie metod według tego, jakim bodźcem lub aktywnością wywołuje się efekt terapeutyczny. Jeśli opis wskazuje na kontakt z naturą jako główne narzędzie oddziaływania (np. przebywanie w lesie, korzystanie z otoczenia przyrodniczego, doświadczanie zapachów i dźwięków natury), właściwą nazwą metody jest silwoterapia (terapia oparta na naturze/środowisku leśnym).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych, dość odrębnych grup oddziaływań:
- "kinezyterapia" oznacza usprawnianie i leczenie ruchem. W praktyce są to ćwiczenia dobrane do celu rehabilitacji (zakres ruchu, siła, koordynacja, nauka chodu). Kontakt z naturą może być tłem (np. spacer), ale istotą metody pozostaje ruch jako środek leczniczy, a nie sama przyroda.
- "ludoterapia" to terapia poprzez zabawę (często kojarzona z pracą z dziećmi, ale elementy zabawy mogą wspierać także dorosłych). Mechanizm opiera się na grze, zabawie, spontaniczności i motywacji, a nie na ekspozycji na środowisko naturalne.
- "arteterapia" wykorzystuje sztukę i ekspresję twórczą (rysunek, malarstwo, muzykę, teatr itp.). Jej celem jest m.in. wyrażanie emocji, redukcja napięcia, wzmacnianie komunikacji i poczucia sprawczości.
Na egzaminie warto szukać w treści słowa-klucza opisującego główny "nośnik" terapii: natura → silwoterapia, ruch → kinezyterapia, sztuka → arteterapia, zabawa → ludoterapia. Taka technika ogranicza pomyłki wynikające z podobieństwa brzmienia nazw.
