Opisana metoda to ekstrakcja, czyli rozdzielanie składników mieszaniny przez selektywne rozpuszczenie jednego z nich w odpowiednio dobranym rozpuszczalniku. W praktyce analitycznej (CHM.3) ekstrakcja jest bardzo częstym etapem przygotowania próbki: pozwala przenieść analit do roztworu, oddzielić go od składników matrycy lub wstępnie oczyścić próbkę przed dalszym oznaczeniem.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "ekstrakcja."? Ponieważ w treści podano mechanizm: wyodrębnianie poprzez rozpuszczanie w dobranym rozpuszczalniku. To dokładnie definiuje ekstrakcję (np. ekstrakcję ciecz–ciecz lub stałe–ciecz), niezależnie od szczegółów aparatury.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu:
- "saturacja." oznacza proces nasycania (np. roztworu substancją do osiągnięcia stanu nasycenia albo nasycania gazu parą). Nie jest to metoda wyodrębniania składnika z mieszaniny przez selektywną rozpuszczalność.
- "destylacja." jest metodą rozdzielania opartą głównie na różnicach lotności i temperaturach wrzenia (parowanie i skraplanie). W pytaniu nie ma mowy o odparowaniu/skraplaniu, tylko o rozpuszczaniu w rozpuszczalniku.
- "dekantacja." polega na zlaniu cieczy znad osadu lub oddzieleniu warstw po sedymentacji/rozwarstwieniu. Tu nie występuje etap opadania ani mechaniczne zlewanie, tylko rozpuszczanie składnika.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w definicji pojawia się dobór rozpuszczalnika i przeniesienie składnika do roztworu, najczęściej chodzi o ekstrakcję. Gdy mowa o wrzeniu i skraplaniu – destylacja. Gdy o osadzie i zlewaniu – dekantacja.
