Metoda Kjeldahla jest jedną z najważniejszych klasycznych metod analizy ilościowej stosowanych do oznaczania azotu w próbce. Jej zastosowanie jest szczególnie częste w analizie żywności, pasz i innych materiałów organicznych, ponieważ zawartość azotu bywa wykorzystywana do wnioskowania o zawartości białka (po przeliczeniu odpowiednim współczynnikiem).
W sensie zasady analitycznej metoda obejmuje zwykle trzy główne etapy:
- Mineralizacja (trawienie) – azot związany w związkach organicznych zostaje przekształcony do formy amonowej w środowisku silnie kwaśnym.
- Uwolnienie amoniaku – po alkalizacji mieszaniny amoniak jest wydzielany i przenoszony (np. destylacją) do odbieralnika.
- Oznaczenie ilościowe – ilość amoniaku, a więc i azotu w próbce, wyznacza się najczęściej metodą miareczkową (bezpośrednio lub po pochłonięciu w roztworze).
Dlatego poprawna jest odpowiedź "azotu." – metoda Kjeldahla służy do oznaczania azotu (często określanego jako azot ogólny w próbce).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do pierwiastków, których ta metoda nie oznacza jako celu analizy:
- "siarki." – siarkę oznacza się innymi technikami (np. metodami instrumentalnymi lub dedykowanymi procedurami), a nie klasyczną metodą Kjeldahla.
- "żelaza." – żelazo to metal, zwykle oznaczany metodami spektrometrycznymi lub innymi metodami odpowiednimi dla kationów metali; Kjeldahl jest ukierunkowany na azot i przemiany do amoniaku.
- "wodoru." – wodór nie jest analitem tej procedury; metoda nie prowadzi do selektywnego, ilościowego wyznaczenia wodoru w próbce.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się nazwa "Kjeldahl", najbezpieczniejsze skojarzenie to azot oraz (w kontekście żywności) białko jako parametr wyliczany pośrednio z azotu.
