Stagnacja w kolektorze słonecznym oznacza pracę bez efektywnego odbioru energii (np. wyłączona pompa, pełny zasobnik, awaria zasilania). W takiej sytuacji kolektor nadal pochłania promieniowanie słoneczne, ale energia nie jest transportowana do wymiennika/zasobnika. Temperatura absorbera rośnie aż do osiągnięcia stanu równowagi, w którym zyski od promieniowania są równoważone stratami przez przewodzenie, konwekcję i promieniowanie do otoczenia.
Dla typowych płaskich kolektorów cieczowych (z przeszkleniem i izolacją, absorber miedziany) temperatury stagnacji są wysokie, ale nie tak ekstremalne jak w niektórych rozwiązaniach próżniowych. Wskazana wartość 150°C odpowiada maksymalnym temperaturom, jakie w praktyce mogą wystąpić na absorberze w warunkach stagnacji dla tego typu konstrukcji.
- Odpowiedź "80°C" jest myląca, bo odpowiada raczej typowym temperaturom pracy w instalacji CWU lub ograniczeniom nastaw, a nie maksimum w stagnacji.
- Odpowiedź "50°C" dotyczy temperatur umiarkowanych, spotykanych przy małym nasłonecznieniu lub intensywnym odbiorze ciepła; nie opisuje sytuacji braku odbioru.
- Odpowiedź "300°C" jest wartością skrajną i w kontekście płaskiego kolektora cieczowego jest nieadekwatna; tak wysokie poziomy kojarzą się raczej z innymi technologiami lub szczególnymi warunkami, a nie typową stagnacją płaskiego kolektora.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się słowo "stagnacja", należy myśleć o scenariuszu awaryjnym/bez odbioru ciepła i o doborze elementów instalacji na podwyższone temperatury (czynnik, armatura, izolacje, naczynie przeponowe).
