Odstęp między turbinami w farmie wiatrowej jest parametrem projektowym, którego celem jest ograniczenie strat energii i obciążeń wywołanych przez ślad aerodynamiczny (wake effect). Każda turbina pobiera energię z przepływu powietrza i wytwarza za sobą strefę o niższej prędkości wiatru oraz podwyższonej turbulencji. Jeżeli kolejna turbina stoi zbyt blisko w tej strefie, pracuje w gorszych warunkach.
Dlatego w praktyce inżynierskiej stosuje się rozstaw wyrażany w średnicach wirnika D. Typowo spotyka się zakresy zależne od kierunku dominującego wiatru i układu farmy:
- w obrębie rzędu (w poprzek dominującego kierunku wiatru): zwykle kilka D (często 3–5D),
- między rzędami (wzdłuż dominującego kierunku wiatru): wartości większe, często od ok. 5D wzwyż.
W tym ujęciu odpowiedź 5 jest poprawna jako minimalna, powszechnie przyjmowana wartość graniczna dla sąsiadujących turbin w kontekście ograniczenia wpływu śladu aerodynamicznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście pytania o minimum:
- 10 – taka wartość może pojawiać się jako zalecenie w wybranych projektach lub warunkach terenowych, ale nie jest "minimalnym" progiem typowo przyjmowanym jako punkt startowy.
- 15 – jest to odstęp bardzo duży; mógłby być stosowany wyjątkowo, ale zwykle oznaczałby nadmierne "rozrzedzenie" farmy i utratę możliwości wykorzystania terenu.
- 20 – to wartość skrajna, nieadekwatna do standardowego określania minimalnego rozstawu; prowadziłaby do znaczącego ograniczenia liczby turbin na danym obszarze.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl rozstawu w ramach farmy (wyrażanego w D i wynikającego z wake effect) z odległościami lokalizacyjnymi od zabudowy, które są określane w metrach i wynikają z innych przesłanek.
