Dobór lokalizacji turbin wiatrowych opiera się przede wszystkim na tym, czy miejsce zapewni wystarczające zasoby wiatru oraz czy da się w rozsądny sposób wyprowadzić moc do systemu elektroenergetycznego.
"Prędkość i kierunek wiatru" to fundament oceny uzysku energii: od rozkładu prędkości, turbulencji i dominujących kierunków zależy dobór turbiny, ustawienie względem przeszkód oraz straty w farmie (zacienienie aerodynamiczne). Bez poprawnej oceny wiatru ryzykuje się nietrafioną inwestycję.
"Dostępność sieci energetycznej" jest czynnikiem krytycznym organizacyjnie i ekonomicznie. Nawet najlepszy wiatr nie pomoże, jeśli przyłącze jest niemożliwe, odległe lub zbyt kosztowne, albo jeśli warunki pracy sieci ograniczają oddawanie mocy.
"Wysokość nad poziomem morza" może wpływać na gęstość powietrza i lokalne warunki przepływu, ale w praktyce jest tylko jednym z wielu parametrów terenu i klimatu. Zwykle ocenia się ją razem z rzeźbą terenu, szorstkością i przeszkodami, a nie jako samodzielne kryterium decydujące.
"Bliskość do stacji meteorologicznej" bywa pomocna do porównań lub weryfikacji trendów, ale nie zastępuje pomiarów i analizy dla konkretnego punktu posadowienia. Stacja może być w innym mikroklimacie (inna ekspozycja, przeszkody), więc jej bliskość sama w sobie nie jest kluczowym kryterium lokalizacji.
- Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy lokalizacji turbin, najpierw myśl o wietrze i przyłączu, a dopiero potem o czynnikach pomocniczych.
