W opiece i pracy socjalnej wyróżnia się klasyczne sposoby organizowania działań pomocowych: pracę z jednostką (indywidualny przypadek), z rodziną, z grupą oraz ze społecznością lokalną (środowiskową). Pytanie dotyczy mobilizowania podopiecznej do podejmowania działań, które mają usprawnić jej funkcjonowanie w życiu codziennym.
Odpowiedź "z indywidualnym przypadkiem" pasuje najlepiej, ponieważ w tym podejściu centrum oddziaływań stanowi konkretna osoba: jej potrzeby, zasoby, ograniczenia i cele. Mobilizowanie oznacza tu m.in. wspieranie motywacji, budowanie poczucia sprawstwa, uczenie lub ćwiczenie czynności dnia codziennego oraz wzmacnianie samodzielności. To typowe działania ukierunkowane na zmianę funkcjonowania jednostki.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne, bo przesuwają główny punkt pracy na inny "podmiot" oddziaływań:
- "z rodziną" – akcentuje wspieranie systemu rodzinnego, poprawę komunikacji, podziału ról i zasobów rodziny. Mobilizowanie może się pojawić, ale nie jest tu kluczową osią działań wobec samej podopiecznej.
- "z grupą" – koncentruje się na procesach grupowych (wsparcie rówieśnicze, trening umiejętności społecznych, normy grupy). To inne narzędzie niż indywidualne prowadzenie podopiecznej krok po kroku w zakresie codziennego funkcjonowania.
- "ze społecznością lokalną" – dotyczy środowiska: instytucji, zasobów i sieci wsparcia, inicjowania zmian w otoczeniu. Jest ważne, ale mniej bezpośrednio związane z mobilizowaniem jednej osoby do konkretnych czynności dnia codziennego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się praca "z podopieczną/podopiecznym" i nacisk na jej aktywność, motywację i cele, najczęściej chodzi o pracę skoncentrowaną na jednostce (indywidualny przypadek). Gdy kluczowe są relacje i funkcjonowanie systemu domowego – bardziej pasuje praca z rodziną; gdy mechanizmy uczenia i wsparcia wśród uczestników – praca z grupą; a gdy zmiana dotyczy zasobów i organizacji wsparcia w otoczeniu – praca środowiskowa.
