Moc związana z ruchem mas powietrza wynika z energii kinetycznej strumienia. Energia kinetyczna cząstki (lub porcji) powietrza rośnie jak v2, a jednocześnie w jednostce czasu przez rozpatrywaną "bramkę" przepływu przechodzi tym więcej masy, im większa jest prędkość v. Po połączeniu tych zależności otrzymuje się proporcjonalność mocy do v3.
Dlatego odpowiedź "iloczynu prędkości wiatru podniesionej do sześcianu i gęstości powietrza" oddaje kluczową cechę fizyczną: moc wiatru jest bardzo czuła na zmianę prędkości oraz zależy od właściwości ośrodka (gęstości).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo opisują zbyt słabą lub niewłaściwą zależność:
- "…do kwadratu…" – potęga v2 częściej pojawia się przy ciśnieniu dynamicznym i sile aerodynamicznej, ale nie opisuje wprost mocy strumienia wiatru.
- "…iloczynu prędkości wiatru i gęstości…" – zależność liniowa (v) nie uwzględnia faktu, że energia kinetyczna rośnie jak v2; dawałaby zbyt mały przyrost mocy przy wzroście prędkości.
- "…ilorazu prędkości… i gęstości…" – dzielenie przez gęstość przeczy intuicji i fizyce zjawiska: większa gęstość oznacza większą masę powietrza w tej samej objętości, a więc większy potencjał energetyczny.
W praktyce inżynierskiej przy obliczaniu mocy strumienia uwzględnia się jeszcze m.in. pole powierzchni przepływu oraz współczynniki sprawności (np. ograniczenia aerodynamiczne turbiny). W pytaniu sprawdzana jest jednak przede wszystkim potęga prędkości i rola gęstości.