RGB (Red-Green-Blue) to addytywny model barw, w którym kolor powstaje przez sumowanie trzech składowych światła: czerwonej, zielonej i niebieskiej. To naturalny sposób opisu barwy dla urządzeń, które emitują światło lub opisują sygnał wizyjny jako trzy składowe.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że model RGB jest wykorzystywany w urządzeniach analogowych i cyfrowych. W technice analogowej spotykano go historycznie m.in. w wyświetlaczach kineskopowych (oddzielne składowe R, G, B) oraz w analogowych torach/sygnałach wideo, gdzie informacja o barwie ma charakter ciągły. W technice cyfrowej RGB jest podstawą zapisu i prezentacji obrazu w komputerach i elektronice użytkowej: piksel ma wartości liczbowe kanałów R, G i B, a wyświetlacze LCD/LED/OLED sterują jasnością subpikseli.
Odpowiedź "tylko w urządzeniach cyfrowych" jest błędna, bo pomija zastosowania analogowe (zwłaszcza historyczne, ale ważne dla rozumienia genezy i toru wizyjnego). Odpowiedź "tylko w urządzeniach analogowych" jest błędna z oczywistego powodu: współczesna grafika komputerowa i większość wyświetlaczy pracuje cyfrowo, a RGB jest tam standardowym sposobem zapisu składowych.
Stwierdzenie o "maksymalnie 16 777 216 kolorów" bywa kojarzone z RGB, ale jest mylące jako ogólny opis. Ta liczba wynika z 24-bitowej głębi (8 bitów na kanał: 256 × 256 × 256), czyli z konkretnej implementacji, a nie z ograniczenia samego modelu. W praktyce spotyka się większe głębie (np. 10–12 bitów na kanał w rozwiązaniach o wyższej jakości), co pozwala kodować więcej poziomów dla każdej składowej i zmniejszać banding.
Na egzaminie warto zapamiętać: RGB = model addytywny (światło, ekrany), a liczby typu 16,7 mln dotyczą głębi zapisu, nie "maksimum modelu".
